شوخی، سنگین ترین و ظالمانه ترین سلاحیست که می توان علیه کسی به کار برد. در مقابل شوخی ها نمی شود جبهه گیری کرد، چرا که "فقط یک شوخی اند". نمی شود با استدلال و برهان مخالفت کرد، چرا که "فقط یک شوخی اند". نمی شود مقابله به مثل کرد چرا که عجز و حقارت کسی را نشان می دهد که حتی نمی تواند یک "شوخی" را تاب بیاورد. فقط یک راه پیش روی شما باز شده: لبخند زدن. هر تلاش دیگری نادرست و به خاطر نادرست دیده شدنش بی فایده است.
اگر کمی بی رحمانه تر نگاه کنیم می بینیم شوخی ها هرگز "فقط یک شوخی" نیستند. شوخی، چیزی مثل عطسه یا سکسکه و سرفه نیست، که بی اراده رخ بدهد و هیچ مبنا و پشتوانه ی فکری ای نداشته باشد. و این پشتوانه ی فکری هم اتفاقا مسئله ای کاملا جدیست، که یا به شکلی خودآگاه از آن باخبریم و یا در ضمیر ناخوداگاهمان جایی دارد.
وقتی که یک شوخی بیمزه را بارها و بارها و بارها پیش کسی تکرار می کنید و برایتان از روز هم روشنتر است که آنقدری که شما از این شوخی لذت می برید، او لذت نمی برد و چه بسا کمی هم آزرده می شود؛ فکر روزهایی را بکنید در مدتها یا شاید سالها بعد که او یاد شما و رابطه اش با شما افتاده و اولین چیزی که به یاد می آورد همین شوخی های بی مزه اند. شوخی هایی که نه تنها لبخندی به لبش نیاورده بلکه بغضی شده در گلویش. وقتی به خاطر می آورد آن عجز و خستگی و تحقیری را که پیش این سلاح نامرئی "شوخی" تحمل می کرده و کاری جز لبخند زدن از دستش برنمی آمده.

ترافیک شدید بود. ولی من آرام بودم چون یک ساعت فرصت داشتم. با خودم فکرکردم: چقدر خوبه آدم زود راه بیفته تا ترافیک دراعصاب و روانش اثر نگذارد! درخط راست اتوبان با آرامش به رادیو گوش میکردم که...
بوم....آی گردنم....تاق...
بله یک برادری که گویا عجله داشتند؛ چنان از عقب به من زد که ماشین درحال ترمز من را کوباند به ماشین جلویی و جلویی من به جلوییش خورد
پیاده شدم بی اختیار اولین جمله ای که به راننده عقبی گفتم این بود: آخه چرا؟

چی میشه اگر هرجا میخواهیم بریم دقیقه 90 حرکت نکنیم؟ چی میشه اگر در ترافیک بر اعصاب خود مسلط باشیم وعجله بیهوده نداشته باشیم

طبل یلدا مینوازند از فریب                در حریم ماه خونبار حبیب

نقل وشیرینی به کام انداختند          حرمت خون خدا برتافتند

گر زدستت رفته باشد یک عزیز          می نشینی برسر خوان لذیذ؟!

پس کجا رفت آن جوانمردی چرا         رنگ غیرت باختیم اندر عزا

اندکی طولانی است ولی ارزش خواندن دارد!

http://bornabina.blogfa.com/post-3.aspx

پ.ن: هیچ توضیحی نمیدم خودتون بخونید!

امان از دل زینب......

وچقدر او شبیه مادرش است

در کودکی غم مادر می بینند و می شوند مادر پدر. مرهمی بر زخم دل پدر از دست مردم زمانه.

به جرم دفاع از حق سیلی می خورند. حرمتشان می شکند. و....

و تنها سلاح ایشان کلام است. سلاحی که خواب نامردان روزگار را تبدیل به کابوس می کند و بنیان حکومتشان را به لرزه می اندازد.

در کربلا خیمه دختر را آتش میزنند و در مدینه درب خانه مادر را....

و چه بجا گفتند که آتش خیمه ها در کربلا پاره ای از آتش درب خانه بود....

امان از دل زهرا....

زیبا نوشته بودند:

اورا شهید کردند....

جرمش چه بود؟ هدایت

یارش که بود؟ خدا

و لطیفی اضافه کرد:

خون بهایش چه بود؟ او می آید....

با چاشنی عشق، معجونی را با اندکی تغییراز دستورالعملش درست می کنید

با خوردن اولین قاشق می فهمید که چاشنی عشق کار نکرده و به شدت غذا بدمزه شده!

خونسردی خود را حفظ کنید! یک "بسم الله" از ته دل بگویید وهرآنچه طعم دهنده در منزل  دارید به میزان دلخواه به معجون خود اضافه کنید!!!

میزان موفقیت شما در اینکار، به میزان خونسردی و اعتماد به نفس و بیشتر به میزان توکل شما بستگی دارد!

هرگز فراموش نکنید شما می توانید، اگر خدا بخواهد!!

و زمان می گذرد....

وبرای تو حتی ثانیه ای توقف نمی کند

تو باید بدوی تا آنرا در دست بگیری....

مشاهده یادداشت خصوصی