شعر فاطمیه

ﻧﯿـﻤـﻪ ﺷــﺐ، ﺗـﺎﺑـــﻮﺕ ﺭﺍ ﺑـﺮﺩﺍﺷـﺘـﻨــﺪ
ﺑـــﺎﺭ ﻏــــﻢ ﺑـﺮ ﺷــﺎﻧـــﻪ ﻫـﺎ ﺑﮕﺬﺍﺷﺘﻨــﺪ
ﻫـﻔـﺖ ﺗــﻦ، ﺩﻧـﺒــﺎﻝ ﯾـﮏ ﭘﯿﮑــﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺯ ﭘــﯽ ﺁﻥ ﻫـﻔــﺖ ﺗـﻦ، ﻫﻔـﺖ ﺁﺳﻤــﺎﻥ
ﺍﯾــﻦ ﻃـﺮﻑ، ﺧﯿــﻞ ﺭُﺳُـــﻞ ﺩﻧﺒـــﺎﻝ ﺍﻭ
ﺁﻥ ﻃــﺮﻑ، ﺍﺣﻤـــــﺪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘـﻘـﺒــــﺎﻝ ﺍﻭ
ﻇــﺎﻫــﺮﺍ ﺗﺸﯿـﯿـﻊ ﯾـﮏ ﭘـﯿـﮑـــﺮ ﻭﻟــــﯽ
ﺑـﺎﻃـﻨــﺎ ﺗﺸـﯿـﯿـﻊ ﺯﻫــــﺮﺍ ﻭ ﻋـﻠـــــــــﯽ
ﺍﻣﺸﺐ ﺍﯼ ﻣَﻪ، ﻣِﻬﺮ ﻭَﺭﺯ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺑﺘﺎﺏ
ﺗـﺎ ﺑـﺒـﯿـﻨـﺪ ﭘـﯿـﺶ ﭘــﺎﯾـــﺶ ﺁﻓــﺘـــــــــﺎﺏ
ﺍﺑـــﺮﻫــﺎ ﮔِـﺮﯾـﻨــﺪ ﺑـﺮ ﺣـــﺎﻝ ﻋــﻠــــــﯽ
ﻣــﯽ ﺭﻭﺩ ﺩﺭ ﺧــﺎﮎ، ﺁﻣـــﺎﻝ ﻋــﻠــــــﯽ
ﭼـﺸـﻢ، ﻧــﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳـﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﭘـﺎ ﺭﻣـــﻖ
ﺍﺷـﮏ، ﺑﺮ ﻣﻬﺘـﺎﺏ ﺭﻭﯾﺶ، ﭼﻮﻥ ﺷﻔـﻖ
ﺩﻝ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﯾــﺎﺩ ﻭ ﻟــﺐ، ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣــﺮﺩﻩ ﺍﯼ، ﺗﺎﺑــﻮﺕ، ﺭﻭﯼ ﺩﻭﺵ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻩِ ﺳــﺮﺩ ﻭ ﺑـﻐـﺾ ﭘـﻨـﻬـــﺎﻥ ﺩﺭ ﮔــﻠــــﻮ
ﺑـــﻮﺩ ﺑــﺎ ﺁﻥ ﻋـــﺪّﻩ، ﮔـﺮﻡ ﮔﻔـﺖ ﻭ ﮔـــﻮ
ﺁﻩ ﺁﻩ؛ ﺍﯼ ﻫﻤـﺮﻫـــﺎﻥ، ﺁﻫــﺴﺘـــﻪ ﺗـــــــﺮ
ﻣـﯽ ﺑـﺮﯾـﺪ ﺍﺳـــــﺮﺍﺭ ﺭﺍ، ﺳـﺮﺑﺴﺘــﻪ ﺗـﺮ
ﺍﯾــﻦ ﺗـــﻦ ﺁﺯﺭﺩﻩ، ﺑـﺎﺷـــﺪ ﺟـــــﺎﻥ ﻣــﻦ
ﺟــــــﺎﻥ ﻓـﺪﺍﯾـــﺶ، ﺍﻭ ﺷـﺪﻩ ﻗﺮﺑـﺎﻥ ﻣـﻦ
ﻫﻤــــﺮﻫــﺎﻥ، ﺍﯾـﻦ ﻟﯿـﻠـــﺔ ﺍﻟﻘﺪﺭ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﻫـﻼﻝ ﺍﺯ ﺩﺍﻍ ﻭ، ﺍﯾﻦ ﺑــﺪﺭ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺷــﮏ ﻣــﻦ ﺯﯾـﻦ ﮔــﻞ، ﺷــﺪﻩ ﮔـﻠـﻔــﺎﻡ ﺗﺮ

 

 

.
نکند فاش کنی راز دلت را پسرم!
هر چه دیدی تو فراموش کن اینجا؛ پسرم!

کمکم کن که از این کوچه سریع تر برویم
اندکی آمده حالا نفسم جا، پسرم!

زیر پهلوی مرا با تنت آرام بگیر
کن تو با سینه بشکسته مدارا، پسرم!

دست من را تو بگیری به خدا باکم نیست؛
کوچه گر پر شود از هجمه اعدا، پسرم!

پا شدی روی سر ِ پنجه؛ ولی... طوری نیست؛
می شود قدّ تو اندازهء بابا، پسرم!

ای فدای تو و رگ های ورم کرده تو
می شود عقدهء در سینهء تو وا، پسرم!

بین ما و تن دیوار و خدا خواهد ماند
می شود باعث این فاجعه، رسوا، پسرم!

قامت مادرت اینگونه خمیده ست ولی؛
نگذاری بشود قدّ پدر تا، پسرم!

می شوی پیر از این غصه ولی مادر جان!
نکند فاش کنی راز دلت را پسرم!

/ 1 نظر / 33 بازدید
سرباز کوچولو

من غلامی ز غلامان توام یا زهرا مستمندی به سر خان توام یا زهرا از ازل لطف تو شد شام حالم آری تا ابد در خور احسان توام یا زهرا